فراموش خانه

+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعت 19:14 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

گمان می کنم باید خلوت کرد . باید از مزاحمت های حشره مانند آدم ها در امان ماند و ساعات طولانی بی وقفه فکر کرد . باید چیزی برای چنگ زدن باشد و آن چیز برای کسی که بارقه های عرفان را زنده می بیند نباید اینقدر ناتوان شود پس قسمتی از اشکال در فراموشی ارادی است که فرد با کرختی آن را به سمت خود می خواند و سعی می کند تا با خریدن اندازه ها و رنگ های مختلفی از سرگرمی های کوچک و ارزان قیمت از هر کجا که بشود - هر کجای ناراحتی که بشود - خود را در این کرختی خطرناک نگه دارد . من گمان می کنم باید خلوت کرد و این خلوت حتما با چیزهایی همراه است که بیماری را بسیار دورتر می کند و من را از این فردیت بیمار به سمتی می برد که شاید با خیلی دست ها بتوانم ببرم و نگران حکم نباشم .

+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388ساعت 14:21 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

این روزها

پناه بر خدا وقتی این حس نوستالژیک مثل خوره به مغز آدم می افته!!! دیوانه کننده میشود تا وقتی دست از سر انسان بردارد!!!این روزها دائم فکر گذشته ها را میکنم.از دبستان تا دانشگاه و چیزهایی که خاطره شده اند و گذشته اند...

پ.ن:دائم یاد گذشته می افتی و ...

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم فروردین 1388ساعت 17:24 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

عنوان بی عنوان

محو این روزها میشوم.محو فکر کردنهایم.محو آن گوشه ای از جهان که به آن خیره شده ام...

محو تمام لحظاتی که فقط غربت هستند.

رو به روی سنگ مزار همت و چراغی و چمران و افشردی ... ایستاده ام و خیره خیره نگاه میکنم.صدای ندبه می آید...

"این الطالب و بدم المقتول بکربلا..."

جمعه ۱۴/فروردین ماه/۱۳۸۸

+ نوشته شده در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388ساعت 16:38 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

21 سالگی

و ناگهان 21 سالگی و پایان 20 سالگی. 1 سال دیگر هم رفت...

+ نوشته شده در دوشنبه دهم فروردین 1388ساعت 19:41 توسط سید محمد مهدی دزفولی |