فراموش خانه

پ.ن:نوبت ساقی سرمستان رسید...

+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی 1387ساعت 12:51 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

مانند خوره به جونم افتاده است رنجی که انسانهای دیگر میبرند و ما نمی توانیم کاری بکنیم.مانند سالوسی ذهن و وجودم را میخورد...

پ.ن۱:عزیران روشنفکر کجایید؟خانم عزیز من که نوبل صلح برنده میشوی و هم وطن من هستی ایضا کجایی؟همیشه سکوت احمقانه ترین جواب برای من بوده است در مقابل ظلم...

پ.ن۲:منور الفکران ...

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم دی 1387ساعت 14:45 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

ترس و لرز

نه! هر آنکس که در جهان، بزرگ بوده است فراموش نخواهد شد. امّا هرکس به شیوة خویش و هرکس به قدر عظمت محبوب خویش بزرگ بوده است. زیرا آن کس که خویشتن را دوست داشت، به واسطة خویشتن بزرگ شد، و آن کس که دیگران را دوست داشت به برکت ایثار خویش بزرگی یافت؛ امّا آنکس که خدای را دوست داشت، از همه بزرگتر شد. یکایک آنان باید به یاد آورده شوند، امّا هرکس به قدر توقع خویش بزرگی یافت. یکی با توقع امر ممکن بزرگی یافت و دیگری با توقع امر ابدی، امّا آنکس که ناممکن را میخواست، از همه بزرگتر شد. یکایک آنان باید به یاد آورده شوند امّا هرکس به قدر عظمت آنچه با آن زورآزمایی میکرد، بزرگی یافت. زیرا آنکس که با جهان ستیز کرد با چیرگی بر جهان بزرگ شد، و آن کس که با خویشتن نبرد کرد با چیرگی بر خویشتن بزرگ شد، امّا آنکس که با خدا زورآزمایی کرد از همه بزرگتر بود. بدین گونه در جهان نزاع بود، انسان در برابر انسان، یک تن در برابر هزار تن، امّا آنکس که با خدا زورآزمایی میکرد، از همه بزرگتر بود. بدین گونه در جهان نزاع بود. یکی به نیروی خویش بر همه چیز چیره شد، امّا کسی بود که با بی قدرتی خویش بر خدا غلبه کرد. یکی با اعتماد به خویشتن همه چیز را بدست آورد و یکی ایمن، در قدرت خویش، همه چیز را فدا کرد، امّا آنکس که به خدا ایمان داشت، از همه بزرگتر بود.

ترس و لرز - سورن کیرکگور

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 11:27 توسط سید محمد مهدی دزفولی |

سر خط

نقطه سر خط.

پ.ن:من اینجا هستم.همینجا روی الف کشیده ی اینجا...

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 11:20 توسط سید محمد مهدی دزفولی |